ΠΑΝΟΣ ΒΡΑΧΝΟΣ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ.

Γεννήθηκα στη Λυκοποριά Κορινθίας και κατοικώ στο Μαρούσι. Είμαι παντρεμένος με την Ευνομία Αλεξοπούλου, Ιατρό Αναισθησιολόγο, Διευθύντρια στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο «Άγιος Σάββας», με την οποία έχω ένα γιο και μία κόρη.

Αποφοίτησα από την Ιατρική Σχολή το 1977 και το 1983 απέκτησα τον τίτλο της ειδικότητας του Γενικού Χειρουργού. Μετά την ολοκλήρωση των μετεκπαιδευτικών μου σπουδών, εργάζομαι από το 1984 στο Νοσοκομείο «ΚΑΤ» όπου σήμερα κατέχω τη θέση του Διευθυντού της Χειρουργικής Κλινικής.

Είμαι ιδρυτικό μέλος της ομάδας εθελοντών «Γιατροί της Αγάπης», οι οποίοι προσφέρουν αφιλοκερδώς ιατρικές υπηρεσίες σε ακριτικές περιοχές της Ελλάδος, ενώ το 2015, ανακηρύχθηκα Επίτιμος Δημότης Λέρου, για την προφορά και το κοινωνικό έργο που επιτελώ στο νησί.

Το 1998 εκλέχτηκα για πρώτη φορά Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Αμαρουσίου και επανεκλέχτηκα το 2002 και το 2014, ενώ από το Μάρτιο του 2017 τελώ Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΜΟΥ.

Μία ομιλία που προκάλεσε πολλές θετικές αντιδράσεις από τους παρευρισκομένους και τον τοπικό τύπο. Αποφάσισα λοιπον να τη μοιραστώ μαζί σας.

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε της πόλης, κύριε Πατούλη,

Κυρίες και κύριοι Συνάδελφοι, εκλεκτοί Δημοτικοί Σύμβουλοι,

Αγαπητοί Συμπολίτες, Μαρουσιώτισες και Μαρουσιώτες

Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνετε να είστε σήμερα παρόντες σε μια ξεχωριστή μέρα, σε μια μοναδική εκδήλωση για εμάς.

Με πλημμυρίζει βαθιά συγκίνηση, που είστε μαζί στην παρουσίαση του συνδυασμού μας «ΜΑΡΟΥΣΙ – ΚΑΘΑΡΗ ΓΡΑΜΜΗ» και των πρώτων 25 υποψηφίων μας, που θα εκτεθούν δημόσια στην κρίση σας σε λίγο καιρό.

Σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου.

Μεγάλη και ξεχωριστή τιμή για μένα.

Ευχαριστώ και αυτούς που ήθελαν να έρθουν αλλά δεν τα κατάφεραν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

η Ιατρική

«Συγκινούμαι ακόμα στην εικόνα της μητέρας μου να δακρύζει όταν πέρασα στην Ιατρική, πίσω στο μακρινό 1970. Θεωρούσε ότι με το επάγγελμα αυτό θα είμαι πάντα παρών, θα αγωνίζομαι μέχρι τέλους για τη ζωή των συνανθρώπων μου».

το Μαρούσι

«Στο Μαρούσι μεγαλώσαμε μαζί με τη γυναίκα μου τα δύο μας παιδιά, τον Χρήστο και την Αυγούστα, και δεν σταματήσαμε ποτέ να αγωνιζόμαστε και να καμαρώνουμε για αυτά και για την πόλη στην οποία ζήσαμε σχεδόν κάθε μας μέρα».

οι Γιατροί της Αγάπης

«Θυμάμαι τους αείμνηστους γονείς μου να με παροτρύνουν, σχεδόν επιτακτικά, λέγοντάς μου – παιδί μου να προσφέρεις, να είσαι πάντα εκεί που οι άλλοι σε χρειάζονται, ποτέ να μην είσαι απών εκεί που μπορείς να είσαι παρών».

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ


Συμπλήρωσε την παρακάτω φόρμα