η Ιατρική

«Συγκινούμαι ακόμα στην εικόνα της μητέρας μου να δακρύζει όταν πέρασα στην Ιατρική, πίσω στο μακρινό 1970. Θεωρούσε ότι με το επάγγελμα αυτό θα είμαι πάντα παρών, θα αγωνίζομαι μέχρι τέλους για τη ζωή των συνανθρώπων μου».

το Μαρούσι

«Στο Μαρούσι μεγαλώσαμε μαζί με τη γυναίκα μου τα δύο μας παιδιά, τον Χρήστο και την Αυγούστα, και δεν σταματήσαμε ποτέ να αγωνιζόμαστε και να καμαρώνουμε για αυτά και για την πόλη στην οποία ζήσαμε σχεδόν κάθε μας μέρα».

οι Γιατροί της Αγάπης

«Θυμάμαι τους αείμνηστους γονείς μου να με παροτρύνουν, σχεδόν επιτακτικά, λέγοντάς μου – παιδί μου να προσφέρεις, να είσαι πάντα εκεί που οι άλλοι σε χρειάζονται, ποτέ να μην είσαι απών εκεί που μπορείς να είσαι παρών».